Una Piel de Astracán (een huid van astrakan) is een spaanstalige website waar volop muziek te downloaden is. Sterker nog, het is een van de weinige websites waarvan ik wel eens muziek download zonder ook maar enig idee te hebben hoe die dan wel zou klinken. Gewoon een kwestie van vertrouwen in de goede smaak van de aanbieder. Op 26 februari 2007 trof ik er een link aan van het album "Like, Love, Lust & The Open Halls of the Soul" van Jesse Sykes and the Sweet Hereafter. Voor mij een volkomen onbekende zangeres maar omdat ik al weer een tijdje weinig (bekender werk) de moeite waard had gevonden om te downloaden besloot ik het er maar eens op te wagen. Na het downloaden heb ik de muziek in mijn iTunes folder gezet en nu ben ik halverwege met het beluisteren en ik moet zeggen dat het beslist de moeite waard was. Als je hier even klikt ga je naar de website en kun je het zelf ook proberen (even zoeken naar: Lunes, febrero 26, 2007). Veel luisterplezier toegewenst
Op donderdag 8 februari viel eindelijk de winter in in Nederland maar helaas duurde dat niet zo heel erg lang. Toen ik mijn dochter en haar vriendin naar me toe zag komen lopen kon ik me niet bedwingen: Ik stapte naar buiten, pakte een fikse hand sneeuw en gooide een sneeuwbal (en nog een en nog een). Het enthousiasme voor een sneeuwballengevecht is bij 12jarige meisjes nog net zo groot als bij die van 8. Er zijn echter enkele belangrijke verschillen: meisjes van 12 gooien harder, vaker raak ook en laten zich niet of nauwelijks afbluffen. Kortom een gevecht dat niet te winnen is. Voor een vader rest dan slechts om zich bij de overmacht neer te leggen en achter de gesloten deur te wachten tot de storm is uitgewoed. Ondertussen kon ik nog deze foto maken. Als ik één minuut later was geweest had ik niet meer door mijn raam kunnen kijken. Even later kreeg mijn nietsvermoedende buurman nog de volle laag in zijn nek als gevolg van wat ik was begonnen: Sorry Casper :-]
Op de NOT 2007 dwaalde ik afgelopen vrijdag ook nog door een halgedeelte waar onder de noemer Onderwijs en ICT een aantal exposanten verzameld waren. Ik passeerde een grote stand waar de firma Microsoft zich aan de bezoekers presenteerde. Voor een 20-tal toehoorders schreeuwde de presentator ongeveer de volgende woorden in de microfoon "Je hoeft tegenwoordig echt geen 6 keer meer ergens op te klikken om de automatische correctie uit te schakelen!" wat volgens mij niets anders betekent dan "Ons product was vorig jaar gewoon kut maar dit jaar is het een beetje minder kut." Maar eerlijk is eerlijk: Het feit dat ik de enige was die in de lach schoot zegt volgens mij genoeg over de kracht van het merk Microsoft!
Zo'n 30-40 meter verderop raakte ik verzeild in de stand Digital Solutions van Apple. Hier was de sfeer totaal verschillend van die bij Microsoft: stukken minder opgefokt en geen geschreeuw maar een relaxte en deskundige presentatie over het maken van een podcast met het programma GarageBand. Hoewel ik het programma GarageBand zelden gebruik raakte ik geïnteresseerd door de integratie van beeld en geluid in de podcast en door de mogelijke combinatie van GarageBand met iMovie. Kortom een interessante presentatie en na afloop wist de Appleman mij in anderhalve zin uit te leggen dat hetgeen mij voor ogen stond ook gewoon in iMovie te bereiken was (en dat bleek te kloppen).
Op vrijdag 26 januari was ik te vinden op de Nederlandse Onderwijs Tentoonstelling in de jaarbeurs te Utrecht. De NOT is een tweejaarlijkse beurs waar zowat alle bedrijven die op enigerlei wijze iets met onderwijs van doen hebben (educatieve uitgevers, automatiseerders, bouwbedrijven etc.) acte de presence geven.
Centraal op de NOT lag het Wereldplein waar zo'n 20 organisaties samenwerkten die iets met het onderwerp "mondiaal" van doen hebben. Centraal op het wereldplein was de aboriginal kunstenares Pamela Croft te vinden die dagelijks een muurschildering wist te verzorgen waarbij ook bezoekers een bijdrage konden leveren. Op de foto links (een detail van een foto die ik op de website van het Wereldplein heb gevonden) zie je Pamela Croft in beeld met boven haar hoofd de handafdruk die ik op haar muurschildering mocht plaatsen. Het was overigens Pamela die de kleur van de afdruk bepaalde en vervolgens de plaats aanwees waar de afdruk zou komen te verschijnen.
Tsja, ik ben er even uit geweest met een flinke slokdarmvernauwing (stenose) waardoor ik nauwelijks nog voedsel binnen kreeg en dus flink afviel. Nadat de slokdarm binnen enkele endoscopische sessies is opgerekt heb ik mijn oude gewicht (iets meer zelfs) weer bereikt en zit ik weer lekker in mijn vel. Een mooie gelegenheid om weer regelmatig aan mijn blog te schaven. Ik hoop tenminste dat mijn blog door publicatie van dit bericht weer volledig terugkeert; we merken het wel. Ondertussen voor alle lezers een heel goed 2007 toegewenst!
Een universiteit is een grote organisatie en de Faculteit Managementwetenschappen van de RU is een grote faculteit die weer uit verschilende onderdelen bestaat: studierichtingen, ondersteunende diensten, onderzoekseenheden etc. Nu eens groeit het ene onderdeel en krimpt het andere, dan weer is de situatie precies omgekeerd. Omdat men al die onderdelen geclusterd bij elkaar wil houden moet er soms met ruimte worden geschoven waarbij een full-time verhuiscoördinator dan ook beslist geen luxe is. Ook het Centrum voor Mondiaal Onderwijs (sinds mensenheugenis geclusterd met het Centrum voor Internationaal Conflict - Analyse en Management - Cicam - voorheen het Studiecentrum voor Vredesvraagstukken) wist deze keer de verhuizingsdans niet te ontspringen. Na een tweetal jaren terug verhuisd te zijn van de eerste verdieping van de Thomas van Aquinostraat 1 naar de begane grond van TvA 5 zitten we sinds de zomervakantie op de tweede verdieping van TvA 3. Nadat ik mijn 3 verhuisdozen had uitgepakt (ik heb voor de vakantie heel goed gebruik gemaakt van de oudpapiercontainer) heb ik deze foto genomen. Links mijn collega Wanja en rechts mijn bureau met de verantwoording van mijn Afrikaproject voor subsidieverstrekker NCDO. Aan de bovenkant van de foto het houten schrootjesplafond; ten tijde van de bouw van de TvA in de 80er jaren erg populair maar tegenwoordig doorgaand voor brandgevaarlijk en dat schreeuwt om daadkracht! In weerwil van het feit dat het zelden voorkomt dat er 200 dronken pubers feestvieren op onze werkplek krijgen we in de zomer van 2007 een nieuw vuurvast plafond waarbij Cicam en CMO tijdelijk mogen verkassen naar het Erasmusgebouw. Ik verheug me er nu al op!
Als ik 's ochtends bij het CMO mijn grijze Windhoos doos aanzet ben ik er aan gewend dat hij na een vijftal seconden de geest geeft. Soms gebeurt dat nog een tweede keer maar bij de derde keer lukt het me wel om Windhoos XP op te starten. Eind goed al goed zou je zeggen; niet dus! Er moet namelijk ook nog worden ingelogd en dan gebeurt er iets wat Windhoos herkent als een fout. Welke fout? Nou, gewoon, de uitzondering onbekende uitzondering: Gauw even op OK klikken dan maar. Oh nee! Nu geeft Exploder er de brui aan! Exploder? Maar ik heb toch Firefox als browser? Nee niet Internet Exploder maar Exploder dat door Mac-afficionados Finder wordt genoemd. Uiteindelijk krijg ik alles toch nog aan de praat en kan ik gaan onderzoeken wat er precies fout ging en wat blijkt? Windhoos had gelijk: een onbekende uitzondering!
Op zondag 27 augustus j.l. werd in de Bolster, de ontmoetingsruimte van CWP Kastanjehof een concert gegeven door Anna Wiersum en haar leerlingen Saskia Peters, Esther Scholtes, Jacoline Zilverschoon, allen op viool. Zij werden aan de piano begeleid door Marieke Beysens en Anne, de moeder van Saskia. De ca. 40 toeschouwerrs konden genieten van werken van onder meer Telemann, Jardany, Lachner, Basewisc en Dvorak. Ook werd werk gespeeld van Christian Bach, Szokolay en Martinu maar dat is niet in het filmverslag te zien. Verantwoordelijk voor de organisatie binnen de Kastanjehof was mijn buurman Gustav. Voor wie er niet bij was en voor wie het nog eens terug wil zien hieronder een ruim vier minuten durende filmimpressie.
Zoals gewoonlijk is er ook de mogelijkheid om de film full screen te bekijken. Ga daarvoor via de button al mijn films in de rechterkolom naar de Video.Google pagina
Zelfs de nieuws- en actualiteitenzender Radio 1 kan niet zonder muziek en zo loop je de kans dat je terwijl je de krant zit te lezen wordt getroffen door een stem waarvan je denkt: "Daar wil ik meer van horen". Zoiets was het geval met het nummer 'Hold on, hold on' van Neko Case, een amerikaanse singer/songwriter uit wat wel genoemd wordt de alternatieve country & western scene. Een live versie van het genoemde nummer kun je hieronder bekijken.
Wie meer wil horen van Neko Case kan de albums The Virginian (1997) en Blacklisted (2002) downloaden van de RegnYouth Archives website. Ik heb niet gecontroleerd of de links - die overigens redelijk recent zijn - het nog wel doen. Hou er in ieder geval rekening mee dat je op Regnyouth eerst een tekstbestand download met daarin een nieuwe link met opnieuw een tekstbestand. Hierin is dan uiteindelijk de definitieve downloadlink te vinden. Het nieuwste album van Neko Case - met o.m. Hold on, hold on - is te vinden op de Spaanse website Elpesodelavida. Downloaden gaat daar wat sneller: Descarga directa, nietwaar? Veel luisterplezier.
Op 12 juli jl is er op internet weer een link verschenen via welke je het album "Das Grosse Leben" van Rosenstolz kunt downloaden. Ik ben nog steeds van mening dat dit het beste album is dat tot nog toe in 2006 verschenen is. Interesse? Klik hier!
Naast Sigmund, de dagelijkse strip over de cynische en vileine psychiater in de Volkskrant maakt Peter de Wit (samen met Hanco Kolk) ook een - even hilarische - strip voor het AD. In deze strip volgen we de lotgevallen van een aantal vriendinnen; allen single en allen werkzaam in de zorgsector. Een combinatie die garant staat voor de nodige absurde humor. Vandaag in het AD de inderdaad absurde combinatie vrouw en beertender (klik op de strip voor een grotere weergave) Zelf vind ik de combinatie man en beertender al behoorlijk absurd. Echte mannen immers zitten in hun schaars gemeubileerde huiskamer op een kratje Bavaria en trekken met enige regelmaat een nieuw flesje van tussen hun benen tevoorschijn!
Tijdens het bijeen harken van afgevallen appeltjes onder de boom in mijn achtertuin vonden mijn dochter en haar vriendinnetje het karkasje van een overleden muis. Uiteraard diende het beestje een stijlvolle begrafenis te krijgen waarna het grafje ook nog van een bloemetje en een herdenkingslichtje diende te worden voorzien. Nadat er nog een briefje op de boom was geprikt met de tekst "Hier rust een dappere kleine muis! Moge zij rusten in vrede" was er eindelijk tijd voor pyjama en tanden poetsen.En uiteraard bleken - zoals maar al te vaak - de volgende dag de daders weer eens op het kerkhof te liggen.
Tot 27 augustus is in het Nijmeegse Valkhofmuseum de tentoonstelling de Italiaanse Verlokking te zien (klik op de link voor uitgebreide info en afbeeldingen). In deze expositie "laten elf vooraanstaande, eigentijdse kunstenaars uit Nederland ieder op eigen wijze zien hoe Italië hen inspireert, verlokt en verleidt. Met hun hommage aan Italië wil het museum het publiek op lichtvoetige en verrassende wijze in aanraking brengen met eigentijdse kunst.Museum Het Valkhof prikkelt het Italië-gevoel met fotografie van Erwin Olaf en Micha Klein, schilderijen van Mary Waters, F. Franciscus en Giovanni Dalessi, collages van Benoît Hermans, installaties van Arno Arts en Swip Stolk en sculpturen van Elisabet Stienstra, bovendien met tekeningen van Paul Klemann en litho’s van Stanislaw Lewkovicz." Oplettende lezers zullen begrijpen dat bovenstaand proza niet helemaal van eigen hand is; het is dan ook overgenomen uit een persbericht van het museum.
Afgelopen woensdag 5 juli ben ik een kijkje gaan nemen en ik moet eerlijk zeggen dat ik er wat meer van had verwacht; het viel eigenlijk een beetje tegen. In de eerste plaats zie ik niet echt in waarom je een pastiche zou moeten maken op grootheden als Titiaan en Caravaggio zoals Frans Franciscus dat deed. De genoemde voorbeelden zijn duidelijk enkele maatjes te groot hoewel ik wel weer aangenaam getroffen werd door zijn Holy Family in Verona waarin hij Mantegna navolgt (afbeelding rechtsboven); een klaar manifest van mededogen in deze tijd van politieke platheid en kleingeestig, gierig, verongelijkt en rancuneus volksgevoel. In dat verband miste ik eigenlijk de Caravaggio-achtige portretten die Cecile Verwaayen maakte van nieuwe Nederlanders zoals je die kunt zien in mijn Cacaofabriekfilmpje. Een ander punt is het torenhoge "camp"-gehalte van de tentoonstelling. Het gaat dan niet zozeer om het werk van Erwin Olaf maar meer om de oppervlakkigheid van Micha Klein die zijn inspriratie vooral uit de dance-scene lijkt te halen en de preocuppaties van Swip Stolk (Paus met aids lintje, Rozenkrans met aids-lintje). Voeg daarbij een soort "darkroom" waar je videoclips van Willy Alberti kunt bekijken en het gehalte aan nichterige humor wordt wel heel erg hoog. Was het dan echt 11 keer niks? Nee, natuurlijk niet. Er viel ook heel wat te genieten zoals bij voorbeeld de zwevende draadstalen Venetiaanse maskers van Arno Arts (maar helaas, helaas heeft de conservator het verband met de Arte Povera hier niet weten te leggen). Ook was ik erg onder de indruk van het krachtige werk van Stanislaw Lewkowicz en van de verrrassende collages van Benoît Hermans. Indrukwekkend was de verstilde schoonheid waarmee MaryWaters fragmenten van Italiaanse renaissancekunst wist te reproduceren en ook petje af voor de prachtige serie van Pietas, in de klassieke schilderkunst de afbeelding van Maria met haar dode zoon na de kruisafneming waarbij met name de foto van een vrouw in een korenveld met een hooibaal op schoot opviel. Maar de allermooiste Pieta van de laatste tijd was niet te vinden in het Valkhofmuseum maar is afkomstig uit het Brabants Dagblad (gevonden op deze website) en toont de reacties van spelers van het Nederlandse elftal na hun uitschakeling door Portugal: Zo, en nu ga ik naar de finale van het WK kijken en natuurlijk wint Italia!
"Een kunstreis naar Helmond? Kan dat?" luidden enkele reacties toen ik deze trip aankondigde. "Ja, dat kan wel degelijk" was mijn antwoord waarop ik uitlegde dat de op 24 juni te bezoeken plekken maar een kleine selectie vormden van wat er allemaal te zien was. Zo hebben we bij voorbeeld het Jan Vissermuseum, het EDAH museum en het Museum voor Industrieel erfgoed links laten liggen.
Waar zijn we dan wel naar toe geweest? Zie hier de foto's. We begonnen in het Gemeentemuseum - in het Kasteel - waar we de uitgebreide collectie op het thema Mens en Werk hebben bezichtigd. Het Kasteel was voor mij een soort "thuiskomen" aangezien de bouwer er van in 1400, Jan van Berlaer een verre voorvader van mij is. Jan had een kleinzoon die pastoor was in Helmond en die had weer een dochter en langs die nobele bloedlijn dus; jawel!
Het oversteken van de Zuid-Willemsvaart bracht ons bij de tweede locatie van het Gemeentemuseum, de Boscotondohal waar naast de vaste Cobra collectie een overzichtstentoonstelling te zien was van in Helmond geboren of werkende kunstenaars. Op de foto hierboven bekijkt het gezelschap het werk van Saskia de Marée.
Het derde programmapunt was een bezoek aan stadskerk de Heilige Lambertus (dus niet de Sint Lambertus) waar ik in mijn jeugd menige zondagochtend heb doorgebracht. Mooi om daar weer terug te komen. Mooi ook dat net tijdens ons bezoek het imposante Robustelly orgel werd bespeeld. Nou ja, er was een organist die een beetje experimenteerde dus de muziek was niet al te fantastisch maar we kregen wel wat van de kracht, de power van het orgel mee.
De toer eindigde in het Initiatief voor Moderne Kunst "DeNederlandscheCacaofabriek" waar de Helmond Salon II werd bezichtigd en de dag in Helmondwerd afgesloten aan de bar waar al gauw plannen werden gesmeed voor een weekendje Parijs.
Bij Studio Sportzomer op TV2 over de WK voetbal (voor wie het nog niet wist) worden de beelden van het Nederlands Elftal regelmatig begeleid door muziek met de verwachtingsvolle tekst "Something in the air". En iedereen aan tafel heeft het nummer wel eens gehoord maar kan niet precies thuisbrengen van wie het is. Zojuist nog Hugo Borst met de opmerking "van wie is dat nummer?" Enkele dagen geleden Matthijs van Nieuwkerk met "volgens mij is het een nummer van The Move" Hier is de oplossing: het is een nummer van Thunderclap Newman en wie het wil downloaden kan dat doen onder deze link. Ik ben nog het een en ander over deze band te weten gekomen. Op een website vond ik namelijk de volgende informatie: "Thunderclap Newman was originally formed as a side project by Pete Townshend of The Who in 1969. They had one album, Hollywood Dream and one hit, Something In The Air which went to #1 in the U.K. and #37 in the U.S., and then broke up in 1970. The band consisted of Andy Newman on keyboards, Jimmy McCulloch (who would later join Stone The Crows and Paul McCartney and Wings), John Keen on vocals and drums, and later on, Jim Avery on bass and Jack McCulloch on drums. Something In The Air was used as part of the soundtrack to the Ringo Starr/Peter Sellers 1970 film The Magic Christian (also included on the soundtrack were three songs by Badfinger) and The Strawberry Statement. John Keen would go on to release a few solo albums in the mid 70's. Sadly he would pass on in 2002."
By the way: het nummer waar het programma altijd mee afsluit is van de Duitse band Wir sind Helden Ik had hier graag de downloadlink van hun album "Von hier an blind" (met inderdaad het nummer Wenn es passiert) neergeplempt maar ik vrees dat de blogspot van wie ik de muziek heb gedownload zijn archieven heeft opgeschoond. Jammer maar helaas.
Een klein minpuntje: Het schijnt dat Geert Wilders ook een fan is van Wir sind Helden. Kijk maar eens hier.
Een nieuwe loot aan de stam van Centraal Wonenproject Kastanjehof: een eigen TV station dat uitzendt via internet. Zo lang het intranet nog niet actief is komen de programma's gewoon op mijn eigen blog te staan. We beginnen met een reportage over een zeer geslaagd voetbaltoernooi dat op Hemelvaartsdag 25 mei 2006 is georganiseerd door Kai en Steven om de nieuwe doeltjes feestelijk in te wijden. Dat er fanatiek en met overgave werd gespeeld zie je wel aan de foto hierboven. Het filmverslag kun je hieronder bekijken:
Als je het verslag in een wat groter formaat wilt zien moet je hier klikken!
Op 24 juni a.s organiseer ik voor geïnteresseerde bewoners van mijn buurt een kunstreis - ook wel culturele citytrip - naar Helmond. Er wordt een bezoek gebracht aan het Gemeentemuseum dat zowel gevestigd is in het 14de eeuwse kasteel als in de enkele jaren geleden gebouwde Boscotondohal. Daarnaast bezoeken we de neo-gothische stadskerk Sint Lambertus en kunstenaarsinitiatief de Nederlandsche Cacaofabriek. Van deze laatste instelling zie je hieronder een korte filmimpressie.
In de film zie je enkele werken van Cecile Verwaaijen (Silvolde 1968) die afscheid heeft genomen van het zelfportret en van het kleine formaat. In haar expositie "Esthetische integratie" toont zij een serie recente portretten van voornamelijk allochtonen, grote tekeningen vervaardigd met houtskool, pastelkrijt en collagetechnieken. Qua lichtval en compositie refereren zij aan de Vlaamse Primitieven en oude Nederlandse schilderkunst. En met eenzelfde aandacht voor pose en stofuitdrukking. De serie die in de Cacaofabriek voor het eerst wordt gepresenteerd is te zien tot en met 11 juni 2006.
