Er zijn verschillende websites die aandacht besteden aan muziek en die je de weg wijzen naar plekken waar muziek te downloaden is. In het verleden heb ik wel vaker gerefereerd aan dit soort websites, doorgaans in relatie tot bepaalde muziek die ik daar ben tegengekomen. Deze keer neem ik je mee naar de website BestOfBothWorlds. BoBW is voor mij een van de meest oorspronkelijke websites die er zijn en die regelmatig een verrassing in petto heeft. Naast goede muziek altijd ook goede informatie over die muziek. Vandaag besteedde BoBW aandacht aan Tori Amos en maakte een heleboel open directories bekend waar haar muziek staat opgeslagen en al dat moois kun je hier vinden.
Behalve veel oudere albums kun je ook de muziek vinden van haar nieuwste album American Doll Posse. BoBW zegt hierover: "Vijf poppetjes, vijf vrouwen met verschillende karakters, uitstralingen en persoonlijkheden, die moeten voldoen aan de hokjesgeest van de wereld. Elke vrouw in de Posse staat voor een deel van de vrouwelijke psyche, volgens Amos. Een diepzinnige plaat met een duidelijke boodschap. Op dit 9de studio album worden de teksten en de muziek weirder en rebelser dan ooit daarvoor".
En voor wie er nog niet genoeg vanheeft verschaft BoBW nog een verwijzing naar een prachtige clip waar Tori Amos het nummer Almost Rosey van American Doll Posse zingt. Kijk maar even hier en geniet!
Nijmegen stelde zich enkele weken geleden kandidaat als vestigingsplaats voor het Nationaal Historisch Museum. Rijkelijk laat, dat is wel zeker en het heeft dan ook niet mogen baten. "Geen kans op Historisch Museum Nijmegen" kopte de Gelderlander vandaag. In het artikel kun je lezen dat minister Plasterk vasthoudt aan zijn voorkeur voor een keuze tussen Amsterdam, Arnhem en Den Haag. Ik kan vrede hebben met die beslissing en ik vroeg me ook al af wat onze stad bezielde om zich in zo'n laat stadium nog te kandideren.
Het feit dat ik wel een beetje een zwak heb voor Plasterk heeft daar eigenlijk niet zo veel mee te maken maar ik bewonder wel zijn verdiensten voor de wetenschap, zijn onafhankelijke en eigenzinnige geest, zijn liefde voor Bach en zijn gevoel voor stijl en kwaliteit. Dit laatste mag ook blijken uit de foto bij het artikel die laat zien dat hij net als ik deel uitmaakt van het elitegezelschap van Mac-gebruikers.
De onderwijswereld kan gerust zijn. Bij deze minister zal weinig tijd verloren gaan met rebooten van de desktop, het opnieuw installeren van een besturingssysteem of andere software dan wel het wachten op de systeembeheerder!
De Winkelsteegh in Nijmegen is een landgoed waar tegenwoordig meervoudig gehandicapten worden verzorgd. Er is een hoofdgebouw, verschillende paviljoens, een prachtige speeltuin en een manege. Op deze manege kunnen de bewoners onder begeleiding paardrijden op flegmatieke koudblouden (fjorden). Hiertoe is speciaal een lift aangebracht in de manege waarmee de ruiter vanuit de rolstoel op het paard kan worden gehesen. Ook kunnen er rijtoeren worden gemaakt in een rijtuig getrokken door ponys of (bij een wat groter rijtuig) door Pien, een heus trekpaard. Nu hoeven de paarden en ponies niet tot in lengte van dagen hun rondjes te lopen in de manege. Uiteindelijk gaan ze met pensioen. Een van de paarden die al lang (zeker zo lang ik haar ken en dat is dus 1998 toen Bronke en Suzan op de Opaalstraat gingen wonen) van haar pensioen geniet is Belinda. Belinda moet volgens mij allang de 20 zijn gepasseerd en is bij mijn weten een van de weinige paarden die dol zijn op een boterham met pindakaas wat nogal bijzonder schijnt te zijn. Hieronder kunnen we Belinda op de foto zien in haar wei op het Landgoed; het gaat om die lichte vlek in het midden ;-P
Een jaar of drie, vier geleden is Belinda slachtoffer geweest van een ernstige mishandeling maar is daar gelukkig weer van hersteld. Nu wordt haar geluk opnieuw bedreigd door tegenslag. Het bestuur van de Winkelsteegh is namelijk doende een deel van het landgoed te verkopen aan een projectontwikkelaar die daar koopwoningen wil bouwen en waar komen die woningen? Precies: op de wei van Belinda. Gelukkig is er een actiegroep actief voor het behoud van de Winkelsteegh die daar een handvol ruimtelijke en natuur argumenten voor aangeeft maar voor mij is het feit dat Belinda zou moeten verhuizen (naar een andere wei? een binnenbox? een slager?) reden genoeg om mijn handtekening te zetten op de website van de actiegroep. Ik zou zeggen zet ook je handtekening!
Hieronder een foto van de bezoeker die vanavond iets na 22.00 uur op mijn terras ronscharrelde. Ik heb een aantal foto's zonder flits proberen te maken maar ik voorzag dat ze wel erg korrelig zouden uitvallen en besloot om er dan maar eentje met flits te maken. Voor de egel het signaal om schielijk achter mijn groene vuilnisbakje te verdwijnen en waarschijnlijk zit het beestje daar nu nog in de oogjes te wrijven.
Met dank aan mijn buurvrouwen Els en Rina voor het tikken op mijn tuindeur.
Serieuze concurrentie voor Google Maps. Onder de titel maps.live.com heeft Microsoft nu ook sattellietfoto's op het internet staan en bij een aantal steden (w.o. Nijmegen) kun je er als een vogel (birds eye view) overheen vliegen en dat heb ik maar eens gedaan en dan vlieg je natuurlijk ook even over de hof en dan denk je natuurlijk heel even aan onze buurman van Bed & Breakfast de Pauwenhof en hoe hij zich moet voelen wanneer hij merkt dat we zo recht zijn zwembad in kunnen kijken. In het weblog Nijmegen Centraal staat een uitgebreide bijdrage over Nijmegen in vogelvlucht (of Akelig dichtbij zoals zij dat noemen) en die kun je hier lezen.
Voor het overige plaats ik even een screenshot op mijn blog en zoals dat betaamt bij een hecht Centraal Wonen Project ga ik natuurlijk niet inzoomen op mijn eigen terras (ik zit er toch niet) maar komt het hele project in beeld:
Vorig jaar had ik de bloesem op mijn blog. Dit jaar het vervolg: 2007 wordt een goed pruimenjaar!
Zelfs wie niet heeft gekeken kan het niet ontgaan zijn: het Eurovisie songfestival was afgelopen donderdag en zaterdag weer aan de orde en dat hebben we geweten. Wij Nederlanders zijn het slachtoffer van de perfide praktijken van nieuwe Oost-Europese staten die er regelrechte mafiapraktijken op na houden. Onder aanvoering van de Telegraaf is er een regelrechte haatcampagne op gang gekomen tegen de deelname van Nederland aan deze liedjeswedstrijd. De lezers van deze Krant voor Wakker Nederland konden op de website reageren en zoals verwacht mag worden van de lezers van onze nationale Gezond Verstand Krant kwamen zij met zinnige argumenten waarover terdege is nagedacht. We doen even een greep:
- Het songfestival staat open voor alle leden van de EBU (European Broadcasting Union); ten onrechte: niet-Europese landen als Armenië, Oekraïne en Georgië hebben hier niets te zoeken.
- We moeten terug naar een songfestival van (de oorspronkelijke leden van) de Europese Unie of desnoods van de Benelux.
- Het is de schuld van de Televoting. Hierdoor krijgen ondeskundige amateurs (waarschijnlijk Oost-Europeanen zonder muzikale smaak) invloed op de uitslag. We moeten terug naar een beoordelingssysteem met een vakjury.
- Het feit dat de meeste punten vanuit Nederland ook naar Oost-Europese inzendingen gingen bewijst dat Nederland overspoelt wordt door hordes gelukszoekers uit het oosten.
- Het gaat niet meer om muziek maar om de act, het opvallen, tis & ass en noem maar op.
Het komt er eigenlijk op neer dat de winstkansen voor de superieure Nederlandse inzending om zeep zijn geholpen door kwaadwillig samenspannen van kansloze Oost-Europeanen die zo hun eigen inferieure prut naar de bovenste regionen wisten te stuwen. Een praktijk die vergelijkbaar is met hetgeen ons tijdens het WK voetbal overkwam. Zoals bekend kwam Oranje naar Duitsland om weer als de terechte wereldkampioen huiswaarts te keren. Toen de wereld op het punt stond om echt te kunnen gaan genieten van het fantastische positiespel en de geavanceerde techniek van onze jongens waren het de laffe Portugezen die het bestonden de wereld dit genoegen te ontnemen. De Portugezen waren ook nog dom: het feit dat onze jongens hun sterspeler op heldhaftige wijze uit de wedstrijd schopten was voor hen nog altijd geen aanwijzing hoe de verhoudingen lagen.
Hoe de verhoudingen liggen in Eurovisieverband zal ik hieronder duidelijk proberen te maken:
- Nederland eindigt - een enkele uitzondering daargelaten - steevast in de onderste regionen. Vroeger door de beoordeling van een vakjury, de laatste jaren via de beoordeling door televoting.
- Het is geen wet van Meden en Perzen dat buurlanden in West-Europa elkaar wel punten toeschuiven. Dat is in het verleden tenminste nooit gebeurt tussen Duitsland, België en Nederland. Duitsers hebben onze fietsen gestolen en België interesseert ons geen ene ruk. Belgen vinden dat wij "dikke nekken" hebben en Duitsers vinden ons in het gunstigste geval "niedlich". Reken zelf maar uit of dat genoeg punten oplevert voor winstkansen van enige betekenis.
- Een West-Europees festival? Hmm, eerst Edsilia met een bloedeloos nummer dat je na 5 minuten weer vergeten bent, daarna een Deense travestiet met een vrijwel identiek nummer en vervolgens de Zwitsers met een Vampierliedje. Nee, dankjewel. En over Engeland wil ik het niet eens hebben.
Het komt er eigenlijk op neer dat er twee soorten muziek zijn, muziek is echt of het is namaak. Muziek is emotie of muziek is een industrie. Nederland kwam met een dertien in eenn dozijn nummer dat door vrijwel iedere artiest gezongen had kunnen worden en Edsilia had vrijwel elk ander lied kunnen zingen. In het winnende nummer uit Servië zat heel wat meer emotie.En voor wie er even over na wil denken en alles nog eens wat afstandelijker wil beoordelen (dus zonder rancune en verongelijktheid) heb ik de een website gevonden waar je alle inzendingen - ook die uit de voorronden - kunt downloaden. Gewoon weer op de afbeelding klikken.
Nou, is dat geen jeugdsentiment? Vandaag kwam ik via de links van een website op de site van een medewerker van de lokale omroep Venraij en deze medewerker - Jovaria is zijn naam - biedt een heleboel muziek aan die kennelijk populair is in die streek (Schlagermusik, Frank & Mirella usw.). Een van de albums die worden aangeboden is Armand 50 jaar (kennelijk een oude plaat want de Eindhovense bard trekt volgens mij inmiddels al een tijdje van Drees). Wie zijn wilde haren nu voelt opwapperen kan hem downloaden door op de afbeelding te klikken. Voor de hashlucht dien je evenwel zelf zorg te dragen. Veel plezier.
click the pic 2 download
Het is lente op de hof en dat is het al het hele jaar want de foto hierboven dateert van 21 december van het afgelopen jaar. De foto hieronder toont de rozenstruik op mijn terras in vol ornaat op 29 april jl. en ondanks het wat mindere weer van de afgelopen week verwacht ik dat de lente snel weer terugkeert. En zo niet: zomer mag ook, al dan niet droog. Tot zover moeten we het doen met de foto's.
Gisteren was er een maansverduistering aangekondigd, een volledige nog wel. Het leek me een leuk idee om die gebeurtenis eens van het begin tot het einde in beeld te brengen. Tegen een uur of zeven 's avonds maakte ik de foto hieronder van uit mijn slaapkamer. Te zien is de volle maan net naast het torentje van Kasteel Heyendaal.
Toen ik een aantal uren later naar buiten ging voor een volgende foto was alles donker. Jammer, maar dat heb je nou eenmaal met verduisteringen.
Toen mijn dochter Bronke 3 jaar werd in 1998 (of 4 in 1999) kwam opa Joost langs met een pakketje bestaande uit een zestal potjes vingerverf. Ik weet nog goed hoe blij ik was dat deze verjaardag bij mama werd gevierd zodat ik verschoond kon blijven van dit prachtige materiaal. Ik herinner me nog de aangenaam verraste woorden van moeder Suzan toen een ouder van een vriendinnetje met exact hetzelfde cadeautje op de proppen kwam: "Goh, wat leuk! Nou heeft ze er bij jou ook vingerverf!"
Omdat mijn muren er verder niet onder hebben geleden besloot ik een aantal jaren later een kinderfeestje eveneens op te luisteren met vingerverf zodat de gasten samen iets konden kliederen. Omdat het programma nogal vol zat is het daar echter niet van gekomen zodat de verf ongebruikt op de plank bleef staan.
Onlangs vierden Bronke en haar zusje Roos samen hun verjaardag en ik was helaas niet in de gelegenheid om in de stad iets leuks uit te zoeken voor de kersverse zevenjarige. Gelukkig herinnerde ik me iets van vingerverf die er nog ergens zou moeten zijn en na enig zoeken bleek deze inderdaad nog aanwezig. Roos was er erg blij mee en ging meteen aan de slag. Het resultaat zie je hieronder.
Una Piel de Astracán (een huid van astrakan) is een spaanstalige website waar volop muziek te downloaden is. Sterker nog, het is een van de weinige websites waarvan ik wel eens muziek download zonder ook maar enig idee te hebben hoe die dan wel zou klinken. Gewoon een kwestie van vertrouwen in de goede smaak van de aanbieder.
Op 26 februari 2007 trof ik er een link aan van het album "Like, Love, Lust & The Open Halls of the Soul" van Jesse Sykes and the Sweet Hereafter. Voor mij een volkomen onbekende zangeres maar omdat ik al weer een tijdje weinig (bekender werk) de moeite waard had gevonden om te downloaden besloot ik het er maar eens op te wagen. Na het downloaden heb ik de muziek in mijn iTunes folder gezet en nu ben ik halverwege met het beluisteren en ik moet zeggen dat het beslist de moeite waard was.
Als je hier even klikt ga je naar de website en kun je het zelf ook proberen (even zoeken naar: Lunes, febrero 26, 2007).
Veel luisterplezier toegewenst
Op donderdag 8 februari viel eindelijk de winter in in Nederland maar helaas duurde dat niet zo heel erg lang. Toen ik mijn dochter en haar vriendin naar me toe zag komen lopen kon ik me niet bedwingen: Ik stapte naar buiten, pakte een fikse hand sneeuw en gooide een sneeuwbal (en nog een en nog een).
Het enthousiasme voor een sneeuwballengevecht is bij 12jarige meisjes nog net zo groot als bij die van 8. Er zijn echter enkele belangrijke verschillen: meisjes van 12 gooien harder, vaker raak ook en laten zich niet of nauwelijks afbluffen. Kortom een gevecht dat niet te winnen is. Voor een vader rest dan slechts om zich bij de overmacht neer te leggen en achter de gesloten deur te wachten tot de storm is uitgewoed.
Ondertussen kon ik nog deze foto maken. Als ik één minuut later was geweest had ik niet meer door mijn raam kunnen kijken. Even later kreeg mijn nietsvermoedende buurman nog de volle laag in zijn nek als gevolg van wat ik was begonnen: Sorry Casper :-]
Op de NOT 2007 dwaalde ik afgelopen vrijdag ook nog door een halgedeelte waar onder de noemer Onderwijs en ICT een aantal exposanten verzameld waren. Ik passeerde een grote stand waar de firma Microsoft zich aan de bezoekers presenteerde. Voor een 20-tal toehoorders schreeuwde de presentator ongeveer de volgende woorden in de microfoon "Je hoeft tegenwoordig echt geen 6 keer meer ergens op te klikken om de automatische correctie uit te schakelen!" wat volgens mij niets anders betekent dan "Ons product was vorig jaar gewoon kut maar dit jaar is het een beetje minder kut." Maar eerlijk is eerlijk: Het feit dat ik de enige was die in de lach schoot zegt volgens mij genoeg over de kracht van het merk Microsoft!
Zo'n 30-40 meter verderop raakte ik verzeild in de stand Digital Solutions van Apple. Hier was de sfeer totaal verschillend van die bij Microsoft: stukken minder opgefokt en geen geschreeuw maar een relaxte en deskundige presentatie over het maken van een podcast met het programma GarageBand. Hoewel ik het programma GarageBand zelden gebruik raakte ik geïnteresseerd door de integratie van beeld en geluid in de podcast en door de mogelijke combinatie van GarageBand met iMovie. Kortom een interessante presentatie en na afloop wist de Appleman mij in anderhalve zin uit te leggen dat hetgeen mij voor ogen stond ook gewoon in iMovie te bereiken was (en dat bleek te kloppen).
Op vrijdag 26 januari was ik te vinden op de Nederlandse Onderwijs Tentoonstelling in de jaarbeurs te Utrecht. De NOT is een tweejaarlijkse beurs waar zowat alle bedrijven die op enigerlei wijze iets met onderwijs van doen hebben (educatieve uitgevers, automatiseerders, bouwbedrijven etc.) acte de presence geven.
Centraal op de NOT lag het Wereldplein waar zo'n 20 organisaties samenwerkten die iets met het onderwerp "mondiaal" van doen hebben. Centraal op het wereldplein was de aboriginal kunstenares Pamela Croft te vinden die dagelijks een muurschildering wist te verzorgen waarbij ook bezoekers een bijdrage konden leveren. Op de foto links (een detail van een foto die ik op de website van het Wereldplein heb gevonden) zie je Pamela Croft in beeld met boven haar hoofd de handafdruk die ik op haar muurschildering mocht plaatsen. Het was overigens Pamela die de kleur van de afdruk bepaalde en vervolgens de plaats aanwees waar de afdruk zou komen te verschijnen.
Tsja, ik ben er even uit geweest met een flinke slokdarmvernauwing (stenose) waardoor ik nauwelijks nog voedsel binnen kreeg en dus flink afviel. Nadat de slokdarm binnen enkele endoscopische sessies is opgerekt heb ik mijn oude gewicht (iets meer zelfs) weer bereikt en zit ik weer lekker in mijn vel. Een mooie gelegenheid om weer regelmatig aan mijn blog te schaven. Ik hoop tenminste dat mijn blog door publicatie van dit bericht weer volledig terugkeert; we merken het wel.
Ondertussen voor alle lezers een heel goed 2007 toegewenst!
Gezien in AD-online: 
Wie niet horen wil…
Een universiteit is een grote organisatie en de Faculteit Managementwetenschappen van de RU is een grote faculteit die weer uit verschilende onderdelen bestaat: studierichtingen, ondersteunende diensten, onderzoekseenheden etc. Nu eens groeit het ene onderdeel en krimpt het andere, dan weer is de situatie precies omgekeerd. Omdat men al die onderdelen geclusterd bij elkaar wil houden moet er soms met ruimte worden geschoven waarbij een full-time verhuiscoördinator dan ook beslist geen luxe is.
Ook het Centrum voor Mondiaal Onderwijs (sinds mensenheugenis geclusterd met het Centrum voor Internationaal Conflict - Analyse en Management - Cicam - voorheen het Studiecentrum voor Vredesvraagstukken) wist deze keer de verhuizingsdans niet te ontspringen. Na een tweetal jaren terug verhuisd te zijn van de eerste verdieping van de Thomas van Aquinostraat 1 naar de begane grond van TvA 5 zitten we sinds de zomervakantie op de tweede verdieping van TvA 3. Nadat ik mijn 3 verhuisdozen had uitgepakt (ik heb voor de vakantie heel goed gebruik gemaakt van de oudpapiercontainer) heb ik deze foto genomen.
Links mijn collega Wanja en rechts mijn bureau met de verantwoording van mijn Afrikaproject voor subsidieverstrekker NCDO. Aan de bovenkant van de foto het houten schrootjesplafond; ten tijde van de bouw van de TvA in de 80er jaren erg populair maar tegenwoordig doorgaand voor brandgevaarlijk en dat schreeuwt om daadkracht!
In weerwil van het feit dat het zelden voorkomt dat er 200 dronken pubers feestvieren op onze werkplek krijgen we in de zomer van 2007 een nieuw vuurvast plafond waarbij Cicam en CMO tijdelijk mogen verkassen naar het Erasmusgebouw. Ik verheug me er nu al op!
Behalve veel oudere albums kun je ook de muziek vinden van haar nieuwste album American Doll Posse. BoBW zegt hierover: "Vijf poppetjes, vijf vrouwen met verschillende karakters, uitstralingen en persoonlijkheden, die moeten voldoen aan de hokjesgeest van de wereld. Elke vrouw in de Posse staat voor een deel van de vrouwelijke psyche, volgens Amos. Een diepzinnige plaat met een duidelijke boodschap. Op dit 9de studio album worden de teksten en de muziek weirder en rebelser dan ooit daarvoor".
