Diabolo

Het filmpje hieronder had ik al een tijdje op mijn HD staan met de bedoeling om hem op mijn site te plaatsen. Nou, hier is ie dan: Afgelopen voorjaar heb ik een diabolo gekocht en daar leuk mee gespeeld. Ik kan er echter geen hout van. Toch beheers ik één weergaloze truc die in geen enkel instructieboek beschreven staat: men gooie de diabolo in de lucht, late hem stuiteren en vange hem weer op. Kijk zelf maar en oefen maar flink!

Akasha ponykamp 2009

Op vrijdag 24 juli werd het Akasha Ponykamp op manege Sint Frans in Alverna afgesloten met de traditionele show. De rand van de kleine bak stond boordevol ouders, grootouder, broertjes, zussen en vriendinnen van de deelnemers aan het ponykamp.
Sinds een aantal jaren sta ik daar ook altijd bij om gewapend met de camera verslag te leggen van al het schoons wat daar allemaal gebeurt. Ook dit jaar was dat het geval maar omdat mijn camera de laatste maanden kuren vertoond bij een bepaalde lichtinval waren mijn beelden van een dusdanig slechte kwaliteit dat daar geen film van te maken was.
Toen ik vandaag het Youtube-adres intikte kraag ik een pagina voorgeschoteld die Bronke afgelopen weekend had bekeken en laat dat nou net de Grote Carrousel zijn uit deze show (een upload van itsDian).

Bronke is één can de twee kopruiters op witte paarden in deze show. Nog een bijzonderheid: Voor het eerst in de geschiedenis van de Eindshows van Akasha ponykampen maakte een galop deel uit van de show. De show stond in het teken van sprookjes en wordt verder uitgewerkt tot een groots paardentheater onder de titel "Komt Goed" later dit seizoen.

Introductie 2009 Radboud Universiteit

In de tweede helft van augustus vonden er allerlei introductieactiviteiten plaats op de radboud Universiteit. De aankomende eerstejaars-studenten worden dan wegwijs gemaakt in allerlei onderwerpen over hun studie, universiteit of HAN en over de stad Niimegen.

Ook het Universitair Sportcentrum speelt daarbij altijd een belangrijke rol: Zo vonden op 18, 19, 20 en 27 augustus op het USC weer de jaarlijkse sportdagen plaats. Met uitzondering van de eerste dag was mijn karateclub NSKVdojo aanwezig om in een demonstratie te laten zien wat in de tijd van ± één jaar bereikt kan worden.

Mijn leerlingen demonstreerden een kihoncombinatie in drie stappen met jodan tsuki, chudan tsuki en mae geri. Achteruit volgde de verdediging met age uke, soto ude uke, gedan barai en gyaku tsuki waarna beide combinaties als sanbon kumite werden getoond.
De tweede kihon liet een wat wedstrijdachtiger vorm zien met de aanvalscombinatie kizami tsuki, gyaku tsuki en mawashi geri en de verdediging nagashi uke, osae uke, uraken, uchi ude uke en gyaku tsuki. Ook deze combinaties werden even later in een kunitesetting gedemonstreerd.
Na het onderdeel kata (Heian nidan) volgde nog het Jiyu kumite (sparren) waarin de demonstranten in korte tijd een aardig aantal goede aanvallen en verdedigingen lieten zien.

Op woensdag 19 en donderdag 27 maakte karate ook deel uit van het Sport- & Spelcircuit waarbij ik met behulp van één enkele afweertechniek (het lage veegblok: gedan barai) de deelnemers een tijdreis door de ontwikkeling van het karate liet maken,

Bodies Cacaofabriek

Eergisteren plaatste ik een item over de Clarissen in Helmond. Op zoek naar fotomateriaal van het klooster in de Molenstraat stuitte ik op een website met de naam Claraklooster maar dat klooster lag in Den Bosch. De bewoners van deze woongemeenschap zijn voornamelijk actief op het gebied van de kunsten. Een van de bewoners is Kees van den Boogaart die net voor de zomervakantie de prachtige installatie Bodies had opgebouwd in de Cacaofabriek. Een paar dagen voor ik de website bezocht had de webmaster een verslag van Omroep Brabant over de expositie geupload en die zie je weer hieronder.

Clarissen

Zondag 13 september was het Open Monumentendag en vandaag las ik in het Eindhovens Dagblad een artikel over bezoek aan Helmondse monumenten waar onder het Claraklooster. Het klooster staat aan de Molenstraat in Helmond en stond in vroeger tijden bekend als het Clarissenklooster geheten toen er dus nog zusters woonden.

De Orde der Clarissen is een contemplatieve kloosterorde. Het is de tweede orde van Franciscus van Assisi, een vrouwelijke tak van de vroeg-franciscaanse beweging, en werd rond 1212 door Clara van Assisi (Clara Sciffi) (1194-1253) gesticht in San Damiano.
Het leven van de clarissen is er een van volkomen afzondering van de wereld, vol armoede, boete en beschouwing. Hun dagtaak is een afwisseling van handenarbeid en koorgebed; zelfs om middernacht komen ze voor twee uur samen in de kapel.

De eerste Clarissen kwamen in 1900 van Tilburg naar Helmond. Zij woonden tijdelijk in drie arbeiderswoningen in de Molenstraat, totdat zij hun nieuwe klooster konden betrekken dat gebouwd langs de in 1880 geopende begraafplaats. De gelden voor de bouw kwamen voor een groot deel van Willem Prinzen en zijn vrouw Christina Schillemans; een collecte in de stad die in 1904 werd gehouden vulde de ontbrekende gelden aan. De bouw, naar ontwerp van architect J.W. van der Putten, kon daarmee beginnen en een jaar later, op 20 maart 1905, kon het klooster worden betrokken. De kapel, toegewijd aan Sint Jozef, kreeg in 1906 een eikenhouten altaar, waarop ter ere aan de Helmondse weldoeners de heiligen Wilhelmus en Christina zijn afgebeeld. Al in 1915 moest het klooster worden uitgebreid, waarvoor als architecten de Helmondse gebroeders de Vries werden aangetrokken.

Op 8 november 1992 konden de inwoners van Helmond afscheid nemen van hun Clarissen (er waren er nog 6 over in het klooster) op een receptie die werd gehouden na een heilige mis in de Sint Lambertuskerk. Na hun vertrek kwam de stichting “Mensen voor mensen” zich in het gebouw vestigen; een groep vrijwilligers die hulp wilden bieden aan mensen die in een hopeloze situatie waren terechtgekomen. In een ander gedeelte kwam een nieuwe kloosterorde, de zusters Oblaten van de Assumptie.

Clarissen werden ook wel slotzusters genoemd; zij verlieten het klooster nooit; zelfs familiebezoek vond gescheiden door tralies plaats. Ook in de kapel bleven zij voor buitenstaanders verborgen. Voor hun contacten met de buitenwereld waren er ook enkele buitenzusters, die wel een gemeenschap vormden met de slotzusters maar niet in het afgesloten deel van het klooster leefden. De buitenzuster gingen letterlijk de boer op; te voet en later met de fiets gingen zij in Helmond en in de verre omgeving hun levensonderhoud bij elkaar bedelen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kregen de Clarissen toestemming om tegen vergoeding voor geestelijken de was te doen en verscheen er een grote stoomketel. Tot 1950 mochten zij geen werk verrichten. Daarna ontstond de boekbinderij en de pottenbakkerij.

Ook gebeurde het met enige regelmaat dat inwoners van Helmond contact opnamen met de zusters met het verzoek om een intentie in hun gebeden op te nemen. Zo wendde zich in 1957 (of 1958) een zeer bezorgde moeder tot de zusters met het verzoek een noveen te houden voor haar driejarige (of vierjarige) zoontje dat met nekkramp in het ziekenhuis was opgenomen en waarbij het er naar uitzag dat alleen medisch handelen onvoldoende zou zijn om voor genezing zorg te dragen. De zusters hebben negen dagen lang elke dag de Rozenkrans gebeden voor het jongetje dat enkele maanden later weer genezen uit het ziekenhuis werd ontslagen. Vandaar dat dit jongetje meer dan vijftig jaar later alsnog dit kleine digitaal monumentje voor de Clarissen op Sjefstek plaatst.

Shakira

In mijn (elektronische agenda staat sinds enkele dagen een datum ingevuld: 5 februari 2025 met daaraan toegevoegd het woord Bloemetjesjurk!
Een mooier cadeau voor een vrouw van dertig is bijkans niet denkbaar. Dat komt zo: een paar dagen geleden keken Bronke en ik naar de televisie waar net de nieuwe clip van Shakira - She-Wolf - voorbij kwam. Bronke keek met een steeds verder toenemende frons hoe Shakira in een wel erg krap pakje door het beeld kronkelde. Plotseling riep Bronke: "Zoiets trek je toch niet aan! Ze is al boven de dertig!"
Misschien dat Bronke de komende 15 jaar nog van gedachten verandert maar zo niet, dan is een bloemetjesjurk een mooi verjaardagscadeau. Tot het zo ver is kun je hieronder de video bekijken en zelf oordelen of het oordeel van Bronke over de kledingkeuze van Shakira terecht is.

Clip | Shakira : She Wolf
Geüpload door Henrietta-Aime-Fumer_Tv. - Bekijk de laatste uitgelichte muziek video clips.

En als je de video van Shakira hebt bekeken ben je misschien ook nog geïnteresseerd in het commentaar van de He-Wolf:

There's a She-Wolf in my forest
Tell her to stop dancing please
There's a She-Wolf in my forest
Someone help her to find the beat

Klik hier om deze video te bekijken.

Wijzigingen op Sjefstek

Zojuist heb ik enkele wijzigingen aangebracht op Sjefstek. Ze zijn te vinden in het menu aan je linkerhand.

• Allereerst de enquête. Ik heb een nieuwe vraag geplaatst en in het antwoord kunnen jullie kenbaar maken wat je lievelingsdier is. Misschien enigszins verrassend dat je ook op een dier als de krokodil kunt stemmen. Ik vind namelijk dat er veel te weinig aandacht is voor deze vriendelijke goedlachse lobbessen. Ik ben het dan ook helemaal eens met die mevrouw van de dierenbescherming die ons vrijwel dagelijks via de STERreclame toespreekt: "Het probleem met krokodillen is dat mensen op een relatief goedkope manier een krokodil kunnen aanschaffen maar zich niet realiseren dat deze dieren een specifieke verzorging nodig hebben." Daarom dus!
• Er is ook een nieuwe diavoorstelling: Poedels! Ik heb al heel wat van die beesten gezien met wanstaltig geknipte staartjes en pootjes al dan niet met blauwe of roze kleurspoeling; en vaak heten ze dan ook nog Fifi of Froufrou. Je kan wel zeggen dat ik een enorme hekel aan die beesten heb gekregen (ik projecteer dus eigenlijk mijn afkeer van hun afrijselijkje baasjes op de arme diertjes zelf. Toen ik in de Daily Mail on line de foto's zag die Ron Netherland had geschoten van een "canine fancy dress contest" duurde het wel even voordat ik was bijgekomen van mijn lachstuip. Ik heb de slideshow op langzaam afspelen ingesteld dus geniet er maar van.

Slipper

Ik zag laatst mijn slipper op de vloer liggen en dacht: Foto!
Nou, hier is ie dan…

CD van de week

Nou, vooruit. Nog maar een berichtje over muziek. Zoals ik al eens eerder op dit blog heb geschreven hoor ik af en toe op de radio muziek die me weet te raken. Ik wil dan graag meer horen van die artiest. Zo heb ik enkele jaren terug de muziek van Tori Amos ontdekt. Ik kende haar naam wel maar had eigenlijk nooit muziek van haar gehoord en nu kan ik er niet vaak genoeg naar luisteren.
Enkele maanden terug was er weer eens zo'n moment: Radio1 werkt met een zogeheten CD van de week waar dan een nummer van wordt gedraaid en dat nummer vond ik dus prachtig. Jammer was alleen dat ik de naam niet goed had verstaan dus ik besloot op een muziekwebsite te zoeken op een naam al;s Ellen, Helen, Aileen etc. om te zien of er een herkenbaar resultaat naar boven kwam maar helaas.
Afgelopen weekend besloot ik het nog eens te proberen met als gedachte dat er op omroep.nl toch wel een lijst moest circuleren met daarop alle cd's van de week. Niet dus. Na nog wat verder te hebben gezocht kwam ik op een forum waar een aantal cd's van de week werden besproken en daar zag ik de naam Ellen Jewel tussen staan en dat leek mij dus een goed idee om daar verder mee te gaan. Ik tikte de naam in op Google maar dat had niet zo gek veel resultaat. Wel verscheen er een mededeling: bedoelde u misschien Ellen Jewell en dat werkte stukken beter: er verschenen wel drie videos die ik kon bekijken. Ik klikte er een aan en wist binnen enkele seconden dat ik had gevonden wat ik zocht. Ik zag op de video ineens de naam Eilen Joule voorbij komen en besloot verder te zoeken op de naam Eilen en dat werkte perfect.
Wat haar muziek betreft die kun je vinden op Phazemp3 en op 10 september a.s staat ze in 013 in Tilburg. Op het 013-blog kun je overigens een jubelend artikeltje over haar lezen.
Haar laatste album draagt de naam Sea of tears en hieronder kun je het titelnummer beluisteren. En ja, ze neemt haar gitarist mee naar Tilburg ;-]
http://www.013.nl/blog/410_oor_prijst_sea_of_tears_van_eilen_jewell

Under the Covers

Vorige week donderdag las ik in de Volkskrant een recensie van het album Under the Covers Vol. 2 van Matthew Sweet en Susanna Hoffs. De eerste maakt stevige gitaarrock en Hoffs kennen we nog als zangeres van The Bangles (Eternal Flame, weetjewel). Het album bevat een flink aantal covers van hun favoriete nummers uit de jaren 70. Op de website Icon vs. icon kun je een interview lezen met Hoffs over Under the Covers Vol. 2

Mijn belangstelling was gewekt en ik besloot meteen op zoek te gaan en mijn eerste poging was raak want op Phazemp3 vond ik twee resultaten. Maar hee! Dat bleek Vol. 1 te zijn. Ook leuk en toen ik die even later in mijn iTunes afspeelde hoorde ik mijn buurvrouw Els heel wat nummers meezingen.
Mijn favoriete nummer van Vol 1 is een oude Neil Young song Cinnamon Girl die twee jaar terug door Sweet en Hoffs live werd uitgevoerd in de show van Jay Leno. Eventjes genieten dus…



Maar ik was dus nog steeds op zoek naar Vol. 2 en vanavond vond ik hem op Kyogoi, waarschijnlijk omdat ik me opeens weer herinnerde welke zoekstrategie het beste werkt (+"titel" +blogspot en dan zoeken op afbeeldingen; werkt perfect). Inmiddels beluisterd en mijn twee favorieten zijn All the young dudes (vorige week genadeloos afgebrand in de Volkskrant) en het oude Yes nummer I've seen all good people. Voor wie ze ook wil horen: via de titel word je doorgelinkt naar YouTube. Veel plezier.

Nationale identiteit

Een hele tijd geleden was er een vergadering van de Cacaofabriek in Helmond waar Cees Gunsing (opgegroeid in Arnhem en woonachtig in Den Bosch) het uitgaansleven in die plaatsen besprak. Volgens hem werd in alle wat grotere plaatsen het uitgaansleven verziekt door jongelui uit dorpen in de omgeving die hun avondje uit plegen op te luisteren met het trappen van flink wat heibel. Martin van de Laar en ik (beiden geboren en opgegroeid in Helmond) hoorden hem glimlachend aan en antwoordden hem dat het beschreven verschijnsel onbekend was in het uitgaansleven van Helmond (toch zo'n 90.000 inwoners). Nu ik dit opschrijf moet ik nog lachen bij de gedachte dat opgeschoten jongelui uit Bakel, Aarle-Rixtel of Deurne tijdens de weekenden Helmond onveilig zouden maken.

Tja, het gaat er wel lekker ruig aan toe in mijn geboorteplaats zoals ook mag blijken uit bovenstaand bericht in het ED. Met name het gooien van een steen door de ruit vind ik nogal extreem. Het pissen door de brievenbus daarentegen kan bij wijze overal in Nederland gebeuren. Zo is het door de brievenbus pissen heel normaal tijdens het Maastreechse carnaval (een echte carnavalsvierder doet zoiets niet, het zijn de Hollanders - en dat is alles noordelijk van Roermond - die dat doen) en tijdens de Sneekweek (een echte Fries doet zoiets niet, het zijn de Hollanders - alle niet-Friezen - die dat doen). Ook de politie van Antwerpen kan er over meepraten: als zij iemand oppakken die tegen de kathedraal heeft staan zeiken is het vrijwel altijd n'n Ollander!

Het pissen door de brievenbus is dus zo'n doodgewoon Nederlands verschijnsel dat ik na het lezen van het artikel in eerste instantie dacht dat het om een allochtoon ging die eindexamen deed voor zijn inburgeringscursus. Na de brievenbus snel nog even naar het viaduct om een stoeptegel naar beneden te pleuren en dan met alle medekandidaten naar het voetbalstadion om de scheids uit te maken voor kk-homo. En als dat naar behoren wordt uitgevoerd hoor je er helemaal bij!

Nieuwe baan Yuri van Gelder

Onze Lord of the Rings Yuri van Gelder heeft - voor de gezelligheid, dat wel - regelmatig cocaïne gesnoven. En dat spul werd bij een dopingcontrole in zijn urine gevonden. Dat gaat hem niet alleen een schorsing opleveren van een of twee jaar maar ook raakt sergeant van Gelder zijn baan bij de topsportbrigade van defensie kwijt.

Gelukkig is het niet zo heel moeilijk om een nieuwe baan te vinden:

Wanneer je 1.60 m. hoog en 1.60 m. breed bent heb je een schitterend carrièreperspectief:
Onze sympathieke Waalwijker kan deze zomer gewoon aan de slag als uitsmijter bij de Efteling!

Nieuwe software

Gisteren kreeg ik een e-mail van het Informatiseringscentrum Faculteit der Managementwetenschappen die mij met blijdschap vervulde: Binnenkort (waarschijnlijk 2010) krijgen we (op de werkplekken) de beschikking over Office 2007:

"Binnenkort worden alle pc’s in het Studielandschap opnieuw geïnstalleerd, zodat de aangeboden software weer actueel is. Meest in het oog springende wijziging is Office 2007. Vooruitlopend op de uitrol van deze Office versie op de medewerkers-pc’s wordt deze vanaf september dus al de standaard in het Studielandschap. De inrichting van deze Office versie is zodanig, dat uitwisseling van documenten met oudere Office versies geen problemen oplevert."

Het is maar te hopen dat ik er nog op tijd in slaag om het nieuwste besturingssysteem te installeren:

Fitness

In het hele land schiet het ene fitnesscentrum na het andere uit de grond en - laten we eerlijk zijn - bij fitness draait alles om het uiterlijk: zien en gezien worden, daar gaat het om. Zelf doe ik aan fitness vanwege een medische reden en sinds gisteren doe ik dat op het USC, het Sportcentrum van de Radboud Universiteit.

Het USC beschikt over een fantastisch mooie fitnessruimte met een grote glazen wand zodat voorbijgangers op straat je strakke lijf kunnen bewonderen (mijn lijf is inmiddels wat minder strak maar ik ben druk bezig het vet te vervangen door spierweefsel). Ook de apparatuur op het USC mag er wezen: state of the art en high tech maar ook hier blijkt het toch weer om het uiterlijk te draaien. Zo wilde ik gisteren de Technogym Leg Press gebruiken, een apparaat om de beenspieren te trainen. Hieronder links zie je een afbeelding van dit apparaat.

De Leg Press op het USC heeft een leuk extraatje namelijk een groot displaywaarop je kunt zien welk gewicht er aan hangt, hoe vaak je dat gewicht hebt weggedrukt, de snelheid waarmee je dat gedaan hebt en of je het gewicht over de volle lengte hebt weggedrukt of maar een gedeelte daarvan. Dat alles in cijfers en gelikte graphics. Daarnaast zijn er nog dingen die er uitzien als knoppen en toek ik dat alles bekeken had wilde ik beginnen maar had geen flauw idee waar ik op moest drukken om het gewicht in te stellen.

Gelukkig beschikt het USC over uitermate vriendelijke en deskundige fitnessbegeleiders bij wie ik mijn vraag kwijt kon. Roeland die op dat moment dienst had vertelde me dat ik allereerst de pads op mijn schouders moest hebben en liet zien hoe ik die kon verstellen. Vervolgens legde hij uit hoe ik de stoel naar voren en naar achter kon verschuiven en hoe ik door de hoek van de rugleuning te veranderen het accent kon leggen op bovenbeenspieren, bilspieren of juist een combinatie van die twee. Uiteindelijk liet Roeland mij zien hoe kinderlijk eenvoudig je het gewicht kon instellen: hij bukte zich om achter het voetenbankje een pin uit een gewicht te trekken en dat bij een ander gewicht in een gat te stoppen. Niks computergestuurde elektronica maar gewoon op de ouderwetse manier dus! Tja, Prediker zei het al en gelijk had ie: "Ziet, alles is ijdelheid. Er is niets nieuws onder de zon"

Walkman

Afgelopen maandag onderging ik een onderzoek aan de dunne darm. Op zondag - na het concert van het Bolsterkoor - heb ik nog even een glas water gedronken en in een voortuin zitten kletsen waarna ik rond half zes begonnen ben met het naar binnenwerken van 2 liter water waarin 2 zakjes KleanPrep waren opgelost. Dit alles om de dunne darm goed schoon te spoelen. Tegen twaalven nog even borst- en buikhaar wegscheren en daar na ruim een uur weer mee opgehouden. Supergladjes zag het er niet uit maar volgens mij zouden de plakkertjes wel blijven zitten.

Maandagochtend heb ik me om 8.15 u. gemeld op de afdeling functie MDL waar een aantal elektroden op mijn borst en buik werden geplakt. De verpleegkundige veroorloofde zich nog de opmerking dat ik me niet geschoren had maar daar heb ik maar niet al te uitgebreid op gereageerd. Toen de elektroden op hun plaats zaten kon een en ander worden aangesloten op een draagbare computer. Volgens de patiëntenbrochure van het ziekenhuis zou het daarbij gaan om een walkmanachtig kastje dat ik aan een riem om mijn middel zou dragen. In mijn herinnering was een walkman een kastje van 10x6x2,5 cm. dat ik met een clip aan mijn kleding kon bevestigen of in mijn binnenzak kon stoppen. De walkman van het ziekenhuis was echter net wat groter: Ik werd in een soort harnas gehesen met banden om mijn middel en mijn schouders. Aan de riem zat een tas van het formaat waarin vroeger analoge spiegelreflexcamera's werden opgeborgen.

Dat alles moest gebeuren om de signalen op te vangen van een minuscule camera die van 's ochtend 8.30 u. tot 's avonds 17.30 zo'n 50.000 foto's maakte van de binnenkant van mijn spijsverteringskanaal. De camera was een groot uitgevallen pil met een lens waar omheen een knipperend lampje zat ook nog wat te zien op de foto's. De camera slikte je binnen als een pil en dat ging redelijk gemakkelijk en dinsdagochtend heb ik hem weer uit de wc pot kunnen vissen. Vervolgens heb ik hem schoongespoeld en er een foto van gemaakt (zie onder). De komende dagen ga ik hen weer inleveren bij de Radboud zodat de volgende patiënt ook weer geholpen kan worden ;-]

Speeltoestel

Op onze hof staan enkele speeltoestellen waar druk gebruik van wordt gemaakt. Bij controle is onlangs gebleken dat het grote speeltoestel (een combinatie van klimrek, glijbaan en twee schommels) niet meer voldoet aan de veiligheidseisen en vervangen dient te worden.

De Nijmeegse gemeenteraad heeft op 27 juni 2007 de beleidsnotitie ‘Kom je buiten spelen 2007 - 2010’ vastgesteld op grond waarvan het college van B&W jaarlijks een uitvoeringsplan moet vaststellen. In zijn besluit van 3 februari 2009 heeft het college het uitvoeringsprogramma speelplekken 2009 vastgesteld. Hierin is een bedrag van € 15.000,- opgenomen voor een revitalisering van de speelplek op de Kastanjehof.

Nu zijn de meningen enigszins verdeeld over de speelplek: een groot aantal mensen vindt het leuk wanneer hier kinderen spelen en een eveneens groot aantal vindt een revitalisering overbodig want het is al vitaal genoeg; het gaat dan met name om de geluidsoverlast die gepaard gaat met spelende kinderen. Het geluid wordt bovendien versterkt door de bouwwijze van de hof: het binnenterrein wordt aan 4 zijden omzoomd door appartementencomplexen van 3 en 4 hoog waartussen het geluid weerkaatst wordt. Op de afbeelding hieronder zie je de hof met op de grijze vlek onder de K van Kastanjehof de plek van het huidige speeltoestel.

Bij deze controverse bevind ik me doorgaans in het kamp van degenen die spelende kinderen leuk vinden maar deze keer denk ik daar toch een beetje anders over.

Onlangs zijn de bewoners van de Kastanjehof en enkele aanliggende straten door de gemeente uitgenodigd om op het binnenterrein bij elkaar te komen om te praten over welk speeltoestel dient te worden gekozen (draagvlak!). Nu kun je voor € 15.000,- een aardig speeltoestel aanschaffen en dat bleek ook toen de gemeente-ambtenaar liet weten waar de gedachten van de gemeente naar uitgingen: Een multifunctioneel toestel waar met name de wat oudere kinderen uitdaging in zouden kunnen vinden. De afmetingen zouden zo'n 9,50 x 7,50 m. bedragen met een dakhoogte van 4 meter. Bij wijze van voorbeeld zond de gemeente deze afbeelding mee:

Je ziet 't: een aardig uit de kluiten gewassen apparaat. Nu staan er waarschijnlijk wel meer van dergelijke speeltoestellen in Nederland waardoor de plaatsing op zich Nijmegen geen unicum oplevert. Wat waarschijnlijk wel een unicum oplevert is de plaatsing van een dergelijk gevaarte op 6 meter van de voorgevel van een woning (kom op gemeente Nijmegen, laat maar zien die foto). Stel je voor: je doet 's ochtends je gordijnen open en het eerste (en het enige) dat je ziet is een dikke 70 m2 speeltoestel van 4 m. hoog. Het voorstel mag misschien draagvlak hebben onder ouders op de Kastanjelaan en bij de Wijkraad Sint Anna maar zeker niet bij de bewoners van de Hof. Niet zonder reden zie je dergelijke toestellen doorgaans midden op een groter terrein staan, of naast een bedrijfsgebouw of een kerk of anders loopt er wel een rijbaan tussen het toestel en de dichtstbijzijnde woning.

Tijdens de bijeenkomst op het binnenterrein zei een bewoner nog dat wij als bewonersvereniging het binnenterrein zo'n beetje als ons eigen terrein beschouwen. Om even duidelijk te maken wat dat betekent het volgende: Onze Hof is een zogeheten Centraal Wonenproject met bewoners die er voor hebben gekozen om dingen samen te doen en te delen. Zo willen we ook zelf verantwoordelijkheid dragen voor onze woonomgeving, We hebben bij voorbeeld zand en we hebben water en die twee samen zijn een ideale speelcombinatie voor de wat kleinere kinderen. Het gevolg is dan dat er modder in ons waterproject ligt en de afvoer van het water na een tijdje niet meer doorloopt. Het waterproject staat dan na een stevige regenbui vol water wat maar heel langzaam verdwijnt. Dat is dus niet schoon en voor kleinere kinderen niet veilig. Waar de meeste Nederlanders in zo'n geval hun kinderen verbieden om er nog te spelen en verder alleen mopperen op de gemeente die er niks aan doet gaat het bij ons net een beetje anders: Er verschijnen briefjes op de prikborden met het voorstel om gezamenlijk met enige regelmaat het waterproject schoon te maken. En zo werd het probleem opgelost zonder tussenkomst van de gemeente of de wijkraad want ja, zo doe je dat immers op je eigen terrein.

Het verhaal wordt nog even voortgezet want er zal binnenkort in een kleiner werkgroepje van ouders en bewoners gekeken worden of er een speelgelegenheid kan worden bedacht die recht doet aan ieders belangen. Wordt vervolgd dus…

OV Chipkaart

Sinds enkele dagen kun je bij de Nijmeegse vervoersbedrijf Novio met de OV-chipkaart reizen. Volgens de Gelderlander schijnt het niet echt gemakkelijk te zijn om aan een chipkaart te komen of het ding op te laden maar dat zijn (mogen we hopen) aanloopproblemen.

Nu zijn er de afgelopen dagen berichten in de krant verschenen dat reizen met een OV-chipkaart beduidend duurder is dan met een strippenkaart. Maar op de website van de OV-chipkaart kunnen we lezen dat zulks niet het geval is:

Als u reist op het saldo van uw OV-chipkaart betaalt u niet langer per zone, maar per werkelijk gereisde kilometer. De OV-chipkaart houdt zelf bij hoeveel kilometers u reist en berekent uw reiskosten. Gemiddeld wordt het reizen door de OV-chipkaart niet duurder. Maar uw reiskosten kunnen wel hoger of lager worden, want u gaat betalen voor de afstand die u écht aflegt. U betaalt het aantal gereisde kilometers x het bedrag per kilometer + een basistarief. Stapt u meteen of binnen 35 minuten over, dan betaalt u niet opnieuw het basistarief. U ziet de reiskosten bij het uitchecken op het scherm van de kaartlezer.

Is dat nu een geruststelling? Niet echt; dit om de volgende drie redenen:

• Er is een instaptarief van € 4,- dat bij het inchecken van je tegoed wordt afgeschreven en bij het uitchecken weer erbij. Je bent dus verplicht om altijd een tegoed van minimaal € 4,- op je kaart te hebben staan om te mogen reizen. Voor mijn gevoel een vorm van voorfinanciering. Stel je voor dat je om boodschappen te mogen doen bij een supermarkt vooraf een kaart zou moeten aanschaffen waar € 4,- administratiekosten voor gerekend zou worden. Onvoorstelbaar toch?
• De reiskosten zijn te zien bij het uitchecken: Je moet dus eerst een OV-chipkaart aanschaffen en daar een reis mee maken voordat je mag weten wat het kost.
• En dan nog het feit dat ik op verschillende aan de OV-chipkaart gerelateerde websites heb gezocht naar de hoogte van het basistarief en de kilometerprijs. Wel is er te lezen dat het vaststellen van deze prijzen een bevoegdheid van de regionale autoriteiten is (gemeenten). Het simpele feit dat de OV-Chipkaart hier te gebruiken is betekent dat de tarieven ooit zijn vastgesteld want je moet toch een bepaald bedrag van de kaart afschrijven. Het niet openbaar maken van de tarieven betekent volgens mij dat je dan kennelijk iets te verbergen hebt.

Niet alleen om te kijken of ze echt iets te verbergen hebben maar ook omdat ik oprecht in het onderwerp was geïnteresseerd besloot ik via het vragenformulier op de Connexion-website een simpele vraag te stellen:

Kunt u mij vertellen hoe hoog in Nijmegen het basistarief en hoe hoog de prijs per kilometer is bij de OV Chipkaart. Ik overweeg namelijk om er een aan te schaffen maar heb absoluut geen inzicht in het financiële aspect.

En vanochtend kreeg ik dit antwoord dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat:

Dank u wel voor uw e-mailbericht waarin u om nadere informatie over het tarief voor uw reis of reizen per bus vraagt. Wij adviseren u contact op te nemen met 9292-Reisinformatie. Deze organisatie kan u namelijk over het aantal zones, de prijs voor en de sterwaarde van een abonnement of het aantal strippen informeren. Ook kunt u een persoonlijk reisadvies opvragen: de snelste weg om uw reisdoel per bus, trein, tram of ov-taxi te bereiken. U kunt 9292-Reisinformatie benaderen via telefoonnummer 0900 - 9292 (70 eurocent per minuut) of via www.9292ov.nl. Wij wensen u alvast een goede volgende reis toe! Met vriendelijke groet, Connexxion Klantenservice

Nee, niets te verbergen dus maar om nou pas achteraf te weten te komen hoe lang ja voor 70 eurocent per minuut aan het lijntje wordt gehouden vooraleer je al dan niet het juiste antwoord te horen krijgt gaat me net een beetje te ver.

Hofspiegeling

Zo langzamerhand is het weer eens tijd voor een mooie foto van de Hof. Ik stond een tijdje terug in mijn deuropening en zag toen iets dat ik wel moest fotograferen: Mijn terrasdeur stond open en waar achter de deur de muur was werd blad 2 met het waterproject gespiegeld (rechtergedeelte van de foto). Waar geen muur was kon ik gewoon naar het westen kijken en blad 5 zien. Wanneer ik dan ietwat door mijn knieën zakte lagen de daklijsten van beide bladen op ongeveer gelijke hoogte wat een heel aardig effect gaf. Kijk zelf maar:

Komkommertijd

Nederland haalt opgelucht adem na lezing van dit artikel in de telegraaf van vandaag; eindelijk een stukje EU dicatuur die omvalt. Ja, dat wordt volgende week lekker een joekel van een knoestige komkommer kopen met als het effe kan een rare bocht erin. Nou, vergeet het maar! De komkommer die je in de super koopt blijft tot in lengte van jaren kaarsrecht en 30 cm lang! Dat bepaalt de EU namelijk niet; nee, dat bepaalt de groenteveiling!

In een ver verleden kwam je komkommers tegen in alle vormen en maten maar op een zekere dag kwam men bij een veiling op een briljant idee: Als nou alle komkommers een zelfde vorm en lengte hadden pasten er altijd precies evenveel in een doos. Dan gaat alles dus sneller en efficiënter want de groenteboer (of liever de inkoper van de in die tijd opkomende supermarkten) hoeft de komkommers dus niet meer te bekijken maar kan gewon per doos kopen.

"Goed idee", zeiden ze bij een andere veiling, "Dat gaan wij ook doen". En zo gebeurde het ook. De veiling had echter een andere leverancier van dozen en stelde dus ook andere eisen aan de toeleveranciers. Die waren daar niet blij mee natuurlijk want als ze aan de ene veiling wilden leveren moesten ze een paar jaar komkommerplanten veredelen om aan de eisen van de veiling te voldoen. En als ze aan de andere veiling wilden leveren kon dat weer niet omdat die andere eisen stelde.

Na enkele jaren echter gebeurde het dat de veilingen (onder druk van het Ministerie van landbouw) tot een uniform verpakkingssysteem kwamen zodat de boeren de keus hadden om aan de een of aan de andere (of nog een andere) veiling te leveren.

Probleem opgelost? Nee, eigenlijk niet want in heel Europa kwamen supermarkten op en overal vond een proces van uniformisering plaats. En zo gebeurde het dat een komkommerexporteur ineens tot de ontdekking kwam dat hij al zijn komkommers stuk voor stuk moest gaan selecteren omdat elk land zijn eigen eisen stelde aan de maat en de buiging van de vrucht en aan de dozen waarin ze verpakt mochten worden.

Gelukkig kwam een slimme jurist op een ministerie tot de ontdekking dat we lid waren van de EEG en dat die organisatie zich bezig hield met het wegnemen van handelsbelemmeringen. Dat wegnemen van belemmeringen was mogelijk door harmonisatie van wetgeving: niet meer elk land afzonderlijk zijn eigen maatstaven voor komkommers (en andere producten zoals bananen) maar één gezamenlijke regel op een gemeenschappelijke werking.

De regel die nu is ingetrokken is dus geen gevolg van ambtenaren die zich in Brussel een beetje zaten te vervelen en toen regeltjes gingen verzinnen over wat wij wel en niet mochten eten maar gewoon een duidelijk gevolg van marktwerking.

De regel is dus niets meer of minder dan een verbod om komkommers die voldoen aan de EU-normen tegen te houden aan de grens (omdat je bij voorbeeld de binnenlandse markt wil beschermen).
Handel die niet grensoverschrijdend is hoeft dus niet aan de EU norm te voldoen. Dat betekent dus dat in Nederland altijd al grote, knoestige, kromme komkommers verkocht mochten worden. Je moet ze dan natuurlijk wel weten te vinden. De afgelopen jaren heb ik er regelmatig eentje op de kop weten te tikken in de Natuurwinkel in Nijmegen. En die waren heel lekker!

Moonwalk

Michael Jackson is dus dood. Afgelopen weekend liet ik wat van zijn muziek aan Bronke horen maar die was totaal niet geïnteresseerd in deze muziek. Michael Jackson zei haar helemaal niks en het had er alle schijn van dat ze dat graag zo wilde houden. Ach ja, zonder Michael Jackson zou Bronke dit filmpje ook wel hebben gemaakt.
Of misschien toch niet…?