Om het af te maken waren er vega-knakkers, komkommersalade met feta en natuurlijk mijn onnavolgbare mayonaise van eigen hand:
Mayo zoals mayo smaken moet:
niet te zuur maar zeker niet te zoet.
Een nieuwe rubriek op Sjefstek: de maaltijd. Op Facebook ben ik er een paar dagen geleden al mee begonnen alleen is daar niet zo gek veel ruimte om wat meer te vertellen.
"Meer blauw op straat", dat is een kreet die je vaak hoort wanneer het over de politie gaat. Er zijn te weinig agenten en bovendien ziten ze steeds op het bureau allerlei formulieren in te vullen. In het verleden werd dat probleem op een heel simpele manier opgelost. Mijn oma van moeders kant was Petronella Althuizen en kwam uit een familie van veldwachters. Haar grootvader, Peter François Althuizen was naast houtzager en doodgraver ook veldwachter in Vlierden en daar was hij vaak op straat te vinden. En van bureaucratie moest hij ook al niks hebben: Overtreders kregen wel een boete maar geen bon!
Zo'n twee jaar geleden was de hoofdredacteur van de Telegraaf, Jules Paradijs (foto rechts), te gast bij Paul en Witteman. Hij vertelde daar dat hij zijn krant meer tot een actiekrant wilde maken, een spreekbuis voor maatschappelijk ontevredenen zoals autobezitters die slachtoffer zijn van overheidsmaatregelen (benzineprijzen, rekening rijden, belastingen, te weinig asfalt etc.)


Vandaag las ik in het ED een artikel waarin aandacht werd besteed aan een dichtbundel van de Helmondse stadsdichter Wim Daniëls. In de bundel staan 26 gedichten, die allemaal over mensen, straten, beelden en gebeurtenissen in Helmond gaan. Een van de mensen die worden toegedicht is Jan van den Eijnde die al 42 jaar werkzaam is bij Van Oorschot Mode in Helmond en aan hem zal het eerste exemplaar van de bundel worden uitgereikt.
Mijn grootvader, Jozef Hendriks, was destijds ook een goede klant van van Oorschot. Hij woonde toen met zijn gezin op de Stationsstraat 7 in Deurne (tegenwoordig heet die straat Stationslaan en de huidige Stationsstraat heette in vroeger tijd Spoorstraat. Op de foto hierboven zie je het huis van het gezin Hendriks rechts naast het vierkante huis. In het huis van Jozef zit nu het lichtontwerpstudio Licht aan van Jolanda Tielens-Aarts). Jozef reisde speciaal vanuit Deurne naar Helmond om bij van Oorschot kleding te kopen want als procuratiehouder van de Deurnese turfstrooiselfabriek moest hij er natuurlijk wel representatief uitzien
Vandaag kwam Het Parool met het nieuwsbericht dat Minister Donner bezig is met de invulling van het regeerakkoord waarin voor wat betreft wonen onder meer een aanpassing van het woningwaarderingsstelsel was afgesproken en het zier er naar uit dat elke sociale huurwoning er 25 extra punten bij gaat krijgen en omdat per punt € 4,80 als huurprijs gerekend wordt zouden de huren zo'n € 120,- per maand stijgen.
Van de week zag ik mijnheer Wullink op tv zijn verhaal doen over hooglanders en konikpaarden en eerlijk gezegd kon ik daar niet vrolijk van worden. Het leek me een zielig figuur die amper uit zijn worden kon komen. Het was meer een onsamenhangend gestamel dan een statement over dieren die hier niet thuis zouden horen. Ik heb zojuist even gezocht naar meer informatie en kwam terecht op de Linkedin pagina van deze persoon. En eerlijk gezegd ziet die er best wel indrukwekkend uit.
Nu heeft de RU een zoekmachine voor namen van medewerkers die al na het intikken van enkele letters resultaten geeft en bij het intikken van WUL hoort Olof Wullink daar niet bij. Maar misschien zit hij daar als vertegenwoordiger van het NPO. Dus even naar de NPO website om te kijken of hij daar welicht te vinden is; Nee dus. Ik heb nog even gecheckt met een veel voorkomende naam als de Vries en dat leverde wel resultaat op maar Wullink? Niks, nada, niente! 

Al vrij snel daarna zie je aan de linkerkant een opvallend winkelpand met grote gele banen aan de gevel. Hier zit muziekhandel Arie Willems. De winkel beschikte zowel over een uitgebreide collectie muziekinstrumenten als over een platenafdeling. Toen ik een jaar of 11 was kocht ik daar voor ƒ 11.90 mijn eerste langspeelplaat: Tracking the Hits van The Animals. Tegenwoordig heb ik dit album digitaal en speel nog regelmatig nummers daarvan af in iTunes. In die tijd speelde ik de plaat op de Phillitina Jeugdgrammofoon waarmee ik met behulp van 4 stuks 1,5 V. batterijen
de muziek uit één klein speakertje tot me liet komen. Er was verder ook geen gedoe met een diamantnaald of zo want de Phillitina was voorzien van een klein hardstalen beiteltje. Kprtom: de geluidskwaliteit was niet om over naar huis te schrijven. Links een foto van het monomormeltje:
Afgelopen dinsdag postte ik een bericht dat ik de 40.000 puntengrens met Dynomite had doorbroken. In de loop van deze week kreeg ik steeds meer de indruk dat de 50.000 punten op niet al te lange termijn ook in het verschiet zouden liggen. Niets is minder waar: King Dynomite 2010 moet nederig en in diepe bewondering het hoofd buigen voor Bronke.
In september 1977 ben ik met karate begonnen op het Universitair Sportcentrum aan de Kwekerijweg te Nijmegen. Voorjaar 1986 hield mijn leraar Manfred Braum het voor gezien op het USC en kwam ik als hoogst gegradueerde van dat moment voor de groep te staan. In september 1986 werd mij door het USC een tijdelijk contract aangeboden zodat het USC dat jaar op zoek kon gaan naar een ALO-er met een karate-achtergrond die ook inzetbaar zou zijn voor andere dingen zoals tennis en BOMmen (Bewegen op Muziek) en dergelijke. Toen die na een jaar nog niet gevonden was werd mijn contract verlengd en nog eens en nog eens. na een aantal jaren werd het omgezet naar een contract voor onbepaalde tijd. Vanavond, na een dienstverband van net geen 25 jaar heb ik mijn laatste les verzorgd als docent van het USC. Gelukkig heb ik een aantal jaren kunnen wennen aan het idee eens te moeten stoppen wegens mijn COPD dus de mate van frustratie blijft ruimschoots binnen de perken. Als prettig heb ik vanavond ervaren dat verschillende collega's aanwezig waren bij het begin van de les toen USC-directeur Rob Cuppen mijn afscheid luister bijzette met een mooie toespraak die af en toe door mij werd onderbroken en van aanvulling cq verduidelijking werd voorzien en dat is toch iets wat niet zo heel gebruikelijk is bij een jubilaris of een pensionado to be. Tijdens het schrijven van dit artikel schoot me te binnen dat dat waarschijnlijk te maken had met het feit dat ik al zo veel tijd in de dojo heb doorgebracht waarbij ik de leiding had, dat voor mijn gevoel Rob in mijn dojo (mijn huis, mijn kerk) te gast was. Daarna kreeg ik een dikke bos bloemen die ik inmiddels heb weten te verdelen over en kloeke vaas en een oude perculator koffiepot. Ook was er nog een fles enige echte USC huiswijn voor me waarvan het etiket hierboven rechts te zien is. Daarna hebben we nog tot 21.00 uur getraind met een leuke groep mensen: Fijn om iedere 5 - 6 weken nog een les te verzorgen voor de NSKVdojo.
Ik vind dit wel erg veel tekst voor een heel simpel probleem. Wanneer je iemand wilt uitleggen dat hij in zo'n geval helemaal zelf mag uitzoeken wat hij moet doen dan kan dat stukken simpeler: